فرصتی مهیا شد تا برای یک طرح پژوهشی در رابطه با عشایر شهرستان قائنات به روستاهایی سفر کنم که عشایر در آن جا استقرار یافته اند و در حال گذار از سنت به مدرنیته مصائب بسیاری را تجربه می کنند. بزرگترین روستای عشایر نشین قاینات  روستای کلی است. با جمعیتی در حدود ۱۶۰ خانوار که با رنج بسیار زندگی می کنند  و می آموزند که تنها لذت زندگی ، لذت رنج است در دست و پنجه نرم کردن با فقر و تنها رویایی که دارند گونه ای تقلیل یافته از حق خود در قالب عدالت اجتماعی می باشد.

چه روزگاری که استادان منصب نشین ، خداپنداران آکادمیک ، پیروان مغدیسم آنانی که رسالت اصلی شان فریاد بی عدالتی در فضای جغرافیایی است تنها به فضای اتاق خود در دانشکده دلخوش کرده اند و از آنجا تئوری حماقت سر می دهند. بعضی مواقع می اندیشم از مغدیسم چه انتظاری می توان داشت آنان که از بی عدالتی در کنار گوش خود در حاشیه شهر مشهد  چشم پوشیده اند ، کلی و ساکنان آن جای خود دارد. آنانی که تنها به آخور حقوق میلیونی ماهیانه خود دل بسته اند و در هر لحظه به دنبال شکار طرحی هستند که بی زحمت از آن پول بسیار در نکبت مغدیسم به دست آورند. بدبخت مردمی که باید نتیجه نادانی و حماقت آنها را تحمل کرده و در مصائب رنج زندگی کنند. به این باور رسیده ام آنان که چه در حاشیه شهر و چه در کلی و چه در هرنقطه از این فضای منطقه ای رنج فقر را تحمل می کنند باید انتقام خود را از این مغدیسمان بستانند. چرا که جغرافیدانی که نمی داند نادان است و آنکه می داند و دم فرو می بندد و به مغدیسم خود دلخوش است خیانتکار . امید است روزی فرا رسد تا مغدیسم را از برج عاجی که برای خود ساخته بیرون کشیم و برای انتقام به دست مردم سپاریم.

در ادامه این مطلب عکس هایی که از روستای کلی تهیه شده همراه با توضیحات می آوریم. روستای کلی ۵۰ کیلومتر از شهر قاین فاصله دارد و در دل کویر قرار گرفته است. متوسط در آمد ساکنان روستا زیر صد هزارتومان است. نبود آب حتی برای آشامیدن بزرگترین مشکل این روستا می باشد. هرچند اداره عشایری شهرستان قاینات با تانکر برای ساکنان این روستا آب می آورد ولی فاصله زمانی تا رسیدن آب و بعد از آن صف های طولانی برای آب خود از مصائب بزرگ است ، به علت بی آبی است که شما در هیچ یک از خانه ها چیزی به نام حمام نمی بینید. روستا فاقد حمام عمومی است. وقتی از یکی از ساکنان سوال شد که در چه مدت زمانی به حمام می روید پاسخ این بود : سال پیش با گوسفندان خود ، خود را شستم.

عکس های زیر صف تهیه آب را نشان می دهد که بر عهده زنان است که گاهی تا ۸ تا ۹ ساعت در صف در انتظار آب هستند. تنها یک شیر آب در روستا وجود دارد. دب های پلاستیکی در این روستا  ارزش بالایی دارند. آب برای سرویس های بهداشتی وجود ندارد یا اگر باشد آب غیر بهداشتی می باشد. در سه روز اقامت ما در روستا از شستشو دست و صورت  معاف بودیم.