شعری از احمد شاملو ـ کتاب مدایح بی صله


سال ِ بي‌باران
جُل‌پاره‌يي‌ست نان
به رنگ ِ بي‌حُرمت ِ دل‌زده‌گي
به طعم ِ دشنامي دشخوار و
به بوی تقلب.
 

 

ترجيح مي‌دهي که نبويي نچشي،
ببيني که گرسنه به بالين سر نهادن
گُواراتر از فرودادن ِ آن ناگُوار است.
 

 

□
 

 

سال ِ بي‌باران
آب
نوميدی‌ست.
شرافت ِ عطش است و
تشريف ِ پليدی
توجيه ِ تيمم.
به جِدّ مي‌گويي: «خوشا عَطْشان مردن،
که لب تر کردن از اين
گردن نهادن به خفّت ِ تسليم است.»
 

 

تشنه را گرچه از آب ناگزير است و گشنه را از نان،
سير ِ گشنه‌گي‌ام سيراب ِ عطش
گر آب اين است و نان است آن!