سحر به بانگِ زحمت و جنون

زخواب چشم باز مي كنم.

كنار تخت چاشت حاضر است

ـ بياتِ وهن و مغزِخر ـ

به عادتِ هميشه دست سويِ آن درازمي كنم.

تمام روز را پكر

به كار هضم چاشتي چنين غروب مي كنم.

شب از شگفت اين كه فكر

باز

                                                            روشن است

به كورچشمي حسود لمس چوب مي كنم.